mam cukier

  • Start
    Start Tutaj znajdziesz wszystkie wpisy dostępne na stronie.
  • Kategorie
    Kategorie Wyświetla listę kategorii tego bloga.
  • Tagi
    Tagi Wyświetla listę słów kluczowych, które zostały wykorzystane na blogu.
  • Archiwum
    Archiwum Zawiera listę wpisów, które zostały utworzone wcześniej.
  • Login
    Login Formularz logowania

Open APS czyli zrób sobie trzustkę

Dodane przez w w nauka
  • Rozmiar czcionki: Większa Mniejsza
  • Przeczytano: 2582
  • 0 komentarze
  • Subskrybuj zmiany
  • Drukuj

b2ap3_thumbnail_openapsdiagram.png

Giganci medyczni w wieżach ze szkła i betonu ścigają się żeby wprowadzić na rynek sztuczną trzustkę. Mają procedury bezpieczeństwa, regulacje i różne ograniczenia a przede wszystkim wagony z dolarami do dyspozycji. Tymczasem ktoś kto ma już dużo wiedzy inżynierskiej i jeszcze więcej odwagi zrobił ten pierwszy krok sam. Mike Stebbins bo o nim mowa

choruje na CT1 od 30 lat i jak sam napisał ma dosyć czekania. Zebrał razem komponenty już dostępne na rynku czyli:

b2ap3_thumbnail_Zrzut-ekranu-2016-06-18-o-18.00.26.png-pompę insulinową, co najmniej 5 letnią (nowsze egzemplarze mają zablokowaną funkcję sterowania drogą radiową),

-nadajnik radiowy,

-CGM połączony z systemem Nightscout,

-Raspberry Pi lub inny miniaturowy komputer oparty o Linux,

-autorskie oprogramowanie OpenAPS (Open Artificial Pancreas System).

i połączył je w całość, którą można już nazwać sztuczną trzustką. Ogólna zasada jej działania jest bardzo prosta tzn. system pobiera poprzez CGM informację o poziomie glikemii i aktywnej insulinie a następnie na tej podstawie kalkuluje korektę insuliny bazowej i wysyła informację zwrotną do pompy (nie znaleźliśmy informacji o bolusie pod posiłek dlatego zakładam, że tą dawkę użytkownik musi podać sobie sam). Takie rozwiązania planuje wprowadzić w kolejnych generacjach między innymi Medtronic Kolejny krok Medtronic do sztucznej trzustki ale na nie musimy jeszcze trochę poczekać... A tymczasem jakie autor uzyskał efekty? Zobaczcie sami:

b2ap3_thumbnail_openapscharts.png

Ten środkowy diagram pokazuje rozrzut glikemii PO zastosowaniu rozwiązania, a ten po lewej PRZED. 

Czy to bezpieczne? No cóż, należy sobie otwarcie powiedzieć, że to rozwiązanie nie jest dla większości z nas i pewnie nigdy nie będzie. Informacje cząstkowe o systemie są ogólnodostępne natomiast żeby poskładać je w całość trzeba być bardzo świadomym tego co się robi. Trudno mi również sobie wyobrazić aby ktokolwiek próbował go zastosować w przypadku dzieci. Osoby współpracujące nad projektem otwarcie mówią, że celowo zastosowały takie podejście bo obawiają się postępowania ze strony FDA. Mam jednak wrażenie, że nie taki jest cel tego działania - dzięki ich pionierskiemu wysiłkowi zarówno wielcy producenci jak i regulatorzy rynku medycznego mają się nad czym zastanawiać i możliwe, że zwiększą tempo prac nad rozwiązaniami nadającymi się na rynek masowy. Cóż, wielkie brawa i wdzięczność za odwagę oraz pomysłowość!

 

 

Oceń ten wpis:

Komentarze

  • Umieść swój komentarz jako pierwszy!

Zostaw komentarz

Gość sobota, 25 listopad 2017

Instagram

Kategorie

nauka (102)
u nas (71)
podróże (36)
kuchnia (276)
desery (92)
zupy (19)
przekąski (15)
przystawki (15)
do chleba (15)
ludzie (3)

Zaloguj się